Hij zat op een bankje op het marktplein. Gesloten ogen, een hoekige neus, een warrige bos haar, en een viool tussen zijn schouder en baard. Lome, bijna hypnotiserende klanken ontsnapten en zweefden door de nietsvermoedende menigte. Een glimlach kroop op mijn gezicht en de melodie nam me mee naar een plek die in niets op de chaotische werkelijkheid […]

De zware voordeur jammerde hevig toen ik het huis binnenging en de kleine man die mij binnenliet wierp me slechts een koel knikje toe. De weinige haren op zijn hoofd waren strak naar achteren gekamd, wat zijn toch al norse uitstraling niet ten goede kwam. Ongeduldig nam hij mijn jas aan en hing die aan […]

(presto) Het meisje drukt zich tegen me aan. Ze bibbert hevig en een traan rolt machteloos over haar wang. Ik slik mijn angst en pijn weg, zo goed en zo kwaad als dat gaat. Ik vecht niet langer alleen voor míjn leven. Dat besef brengt een misselijkmakende angst in mij naar boven, maar tevens hernieuwde […]

(allegro) Plots klinkt er een schreeuw. Het penetrante geluid vult de kamer en reikt tot ver voorbij de muren die gevoelloos op mij neerkijken. De duivel zakt ineen. Achter hem staat Cahir. Een stiletto in zijn hand. Hij laat het vallen en haast zich naar me toe. ‘Het komt goed,’ fluistert hij, terwijl hij mijn […]

(accelerando) ‘Het is tijd,’ fluisterde hij. ‘Tidididididididididi… tidididididididididi… tiiiidiiiidiiiidiiiiidiiiidiiiidiiiidiiiidiiiidiiiidiiii…’ De klanken vlogen over mijn lippen, terwijl ik mijn oren bedekte en mijn ogen sloot. Ze galmden ongenuanceerd door de steriele kamer. Steeds weer. En weer. En weer. Alsof dat mij beschermen zou. De melodie verwelkte, transformeerde tot ijskoude stilte. De zomer bevroor, vervloog, en het was alsof […]

(Adagio) Het huis werd omringd door een enorme tuin, en ademde een sfeer van mysterie en lang vervlogen schoonheid. Ik was het al vele keren gepasseerd, met groeiende bewondering. Inmiddels had die bewondering plaatsgemaakt voor doodsangst en afkeer. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes en keek om me heen. De kamer waarin ik me bevond werd […]

Gedachten trokken zich langzaam terug uit haar veelal overbevolkte geest. Ze keek om zich heen en liet de weinige indrukken comfortabel en in een zeldzaam langzaam tempo landen. Het was alsof ze er meer betekenis door kregen, en haar gemoed voorzagen van een rust en verwondering die lange tijd onvindbaar waren geweest. De natuur is […]

Als in een droom bewoog ik me voorwaarts. Althans, dat was het idee. Mijn geest was reeds onderweg, maar mijn lichaam bleef achter. Ik bekeek mijn schoenen, die quasi onschuldig op het asfalt stonden. Bewegingloos. Bevroren. Ook mijn handen wisten nergens van. Ze hingen onverschillig langs mijn lichaam. Geschreeuw. Getoeter. Ik keek op en om me […]

Langzaam maar zeker zag ik geen hand voor ogen. Alles wat zo duidelijk had geleken, ging nu op in de duisternis. Ik wankelde vooruit, hapte naar adem. Een startende auto, vlak achter mij, en een echo van voetstappen. Ik versnelde mijn pas en keek om me heen. De nacht was opgestaan, de duisternis wakker. De stad sliep en […]

In voor mij onbegrijpelijke woorden sprak hij de menigte toe en bijna vergat ik dat ik een buitenstaander was; slechts hier voor een moment dat spoedig voorbij zou zijn. De mensen om mij heen brachten op deze plek hun leven door en gaven hun leven, voor het verleden en de toekomst van het dorp. Het […]

‘Daar was het, vlak bij dat huis. Daar, op de heuvel.’ Hij wees steeds opnieuw naar de plek waar het gebeurde. Nadenkend bestudeerde ik zijn baard, alsof die mij antwoorden geven zou. ‘Ik heb vooralsnog alleen de informatie die u mij geeft, snapt u? Het zou ontzettend prettig zijn als iemand uw verhaal kan bevestigen, zodat […]

Ze keek op en om zich heen. Vele schoenen passeerden, maar ogen waren te gefocust op bestemmingen waarnaar Nula slechts kon gissen. Het waren geheimzinnige plaatsen, heel ver hier vandaan. De schoenen kwamen en gingen, meestal gehaast (TIKTIKTIK!) en soms redelijk ontspannen (TIKTIK… TIKTIK…) De wereld kwam in elk geval nooit tot stilstand. De storm woedde […]

William Blake, vakman en visionair. Door Deniece Wildschut Met zijn ene been stond hij stevig in de werkelijkheid en met zijn andere been… in een andere werkelijkheid. Tijdgenoten zagen hem veelal als een man die het spoor ernstig bijster was en het werk dat hij al zijn tijd en liefde schonk verkocht nauwelijks. William Blake was […]

Op de tast schuifel ik door de ijskoude duisternis, onophoudelijk opgejaagd door de demonen die het duivelse oord bewonen. Of ik hier al uren of dagen ronddwaal weet ik niet, maar mijn lichaam en geest zijn de uitputting nabij. Alles zou ik geven om de tijd terug te draaien, maar ik weet dat dat onmogelijk […]

Ze rennen voor me uit, vele mensen. Schreeuwend. In paniek. Aarzelend kijk ik om me heen. Een moeder rent gillend de bossen in, met haar zoontje in haar armen. Mijn hart klopt in mijn keel. Totale chaos. Mist danst om ons heen. De bewoonde wereld is niet langer zichtbaar en ook de mensen verdwijnen, voor […]

De verblindende duisternis maakte de nacht nog onvriendelijker. Angstaanjagend anders dan het bij daglicht ogen zou. Vlammen grepen genadeloos om zich heen, hoewel de warmte mijn liefde voor het vuur deed groeien. Het vormde bovendien een punt van hoop, waaraan ik mij tegen beter weten in vasthield. De kuil waarin ik mij bevond was niet diep, […]

Londen, 21 januari 1791 Peinzend staarde hij uit het raam, waar de sombere realiteit hem onwerkelijk aandeed. Zwart waren de dagen, wankel de zekerheid die ooit zo zeker had geleken. Aantekeningen in boeken, de enige plek waar hij zijn gedachten onbestraft uiten kon, schreeuwden hem vanaf de bladzijden toe. Het was een geluidloze schreeuw, zoals […]

Mijn schreeuw zou ongehoord blijven, mijn aanwezigheid vergeten. ‘Nee!’ riep ik nog, maar het mocht niet meer baten. Als in slowmotion zag ik hoe hij zijn arm uitstak en mij een fatale duw gaf. ‘Nee!’ schreeuwde ik. Hij duwde me naar de rand toe. De afgrond was me niet ontgaan. Ik bevond me op huiveringwekkende […]

Stil. Slapend. Slaapwandelend, lijkt het. Aarzelend zet ze een stap, en nog een stap. En nog een stap. Een blos op haar wangen, alsof ze al uren ingespannen bezig is. Waarmee? Ik volg haar, langs de rivier die moeiteloos door het landschap meandert. Het meisje blijft staan en staart lange tijd naar het water: alsof […]

Ik struikel het café binnen, waar de geur van bier en zweet een licht onpasselijk gevoel in mij opwekt. Haastig duik ik het toilet in. Ik draai de deur op slot. Ademhalen doe ik niet. Durf ik niet. Het is stil om me heen. In de verte klinken slechts de stemmen van mensen die luidruchtig […]

Drie maanden later stierf Samuel, heel plotseling. Hij liet Nathalie gebroken achter. Ik zat aan haar zijde en had hem zien sterven, omdat hij me graag bij zich wilde hebben. Ik kreeg in die tijd een goede band met Nathalie en we boden elkaar de troost die we zo hard nodig hadden. We praatten nog […]

‘Samuel vertelde vertelde me dat je rondleidingen geeft?’ Nathalie keek me aan en ik knikte. ‘Ik heb altijd als gids willen werken,’ legde ik uit. ‘Vroeger deed ik alsof ik rondleidingen gaf. Mijn vriendjes en vriendinnetjes waren toeristen en ik liet ze de stad zien.’ Ik grijnsde. ‘De stad was ons huis, maar dat mocht […]