Deniece Wildschut

‘vrede hebben met’ of streven naar transformatie?

Elke tijd heeft iets, laten we dat vooropstellen, maar hee, ook deze tijd is wel boeiend te noemen. Vol groeikansen, of is dat te optimistisch verwoord? En het lijkt me heerlijk om tot de ene of de andere club te behoren, maar ik tref mijzelf veelal in het midden. Simpel gezegd ben ik steevast in dubio tussen ‘acceptatie van wat is’, ‘vrede (leren) hebben met’ en anderzijds de eigengereide holist in mij, die beter wil voor ons, onze aarde en vooral voor onze kinderen die na ons verder moeten dealen met wat er is gecreëerd en wat wij elke dag kiezen te laten voortbestaan.

Acceptatie en verzet dus, regelmatig druk in gesprek met elkaar. Ergens las ik ooit, in een boeddhistische tekst, dat je je lichaam als reeds vergeven, reeds verloren kunt beschouwen. Ergens wel peaceful. Aan de andere kant kan ik die visie niet implementeren als ik denk aan – om maar even iets actueels aan te kaarten – de nog onduidelijke gevolgen van een prik, zeker voor mijn kinderen bijvoorbeeld. Natuurlijk zal ook hun lichaam na de groei aftakelen en vergaan, maar hallo, ze hebben nog een heel leven voor zich. Ik wilde het niet echt nu direct als verloren beschouwen, of ben ik nu een slechte boeddhist?

Maar, is kwaliteit van leven niet ook nauw verbonden met een gevoel van welbehagen, vrede? Natuurlijk kun je vergankelijkheid accepteren als een onontkomelijk onderdeel van het bestaan, maar moedwillig ja zeggen tegen een experimenteel goedje dat een nog nader te definieren effect heeft, vind ik veel verder reiken dan dat.

Toch, die ambitieuze eenheidszoeker in mij ziet het ook wel zitten om het mooie advies van Lao Tse op te volgen:

Vergeet dat je iemand bent

en toom je begeerten in

studeer niet langer

en maak je geen zorgen

Maar, dat betekent in mijn ogen o.a. ook, kappen met zo kritisch op onze voeding te zijn – en vooral op hoe dit wordt geproduceerd. Dus gewoon eten waarvan ik weet dat het mensen ziek maakt? Kijk, als je eenmaal iets weet kun je het niet ont-weten… en dit onderwerp houdt mij al zo lang bezig, en we hebben nog zo ontzettend veel bergen te verzetten op dit gebied. Misschien ademen, drinken en eten we vandaag allemaal plastic en chemicaliën – en morgen ook. Maar met inzet nu, zou dat voor de volgende generatie misschien anders kunnen zijn. Moeten we dat niet in elk geval willen proberen? Nietsdoen is geen optie, toch?

Ik bungel dus heen en weer, succesvoller in kritisch zijn dan vredig. Maar op zich wel liefdevol kritisch, dus daar is wellicht ook wel iets voor te zeggen. Volledig gaan voor vrede lijkt prijzenswaardig, hoewel menszijn ook onlosmakelijk verbonden lijkt met groei; de drang naar naar transformatie. Als je die transformatie opgeeft, ben je misschien verlicht en heb je afstand gedaan van je mens-zijn… Aah, besef ik nu, misschien ben ik gewoon nog niet klaar voor Nirvana… Of, zou het toch op een of andere wijze kunnen samengaan?

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2021 Deniece Wildschut

Thema door Anders Norén