Deniece Wildschut

Voortgang

Met de ramen open

en de wind

van buiten

ademend naar binnen

al het leven

vormgegeven

fijngeknepen

onbegrepen

Vervlogen in de harde greep

van menselijke maakbaarheid

falen van de tijd

en invloed van onwetendheid

Natuur, waar ben je nou?

Vijvers, kunstig, landschap doods

Leef je in de bloemen

daar geplant

zo klein, doch groots

besta je in de bomen

wiens wortel niemand storen mag

daar stoeptegels verheven zijn

in ‘t leven van alledag

door de mens die zich meester waant

in een universum, groots

en de natuur een park geworden

menselijk ontwerp des doods

wat mis ik jou

in hart en nieren

Wat ervaar ik de intense armoe

van een mensheid die alle controle eist

eigenlijk niet wetend waartoe

Met de ramen open

en de wind

van buiten

ademend naar binnen

ontwaar ik het skelet

niets meer dan resten van beginnen

van zuiverheid en zuurstof

van ontembare natuur

in al haar pracht en praal

vol perspectief en zo secuur

met een rijkdom en een eenvoud

die alle antwoorden geeft

op vragen, geboren uit afgesneden zijn

van al wat werkelijk leeft

Moge je stromen, in mij en om mij heen

moge je bloeien tot ver in de lucht

met wortels, blakend van gezondheid

in een magnifieke vogelvlucht

Met de ramen open

en de wind

van buiten

ademend bestaan

leeft het leven

danst het fier

mag het ongeremd voortgaan

Verder Bericht

© 2020 Deniece Wildschut

Thema door Anders Norén